Kontekst
Kluby treningowe z wyższej półki sprzedają halę i trenera, a nie karnet. Chciałem sprawdzić, jak taka strona może wyglądać dla klubu, w którym na sali jest najwyżej sześćdziesiąt osób. STRONGG to marka wymyślona na potrzeby portfolio: klub na krakowskim Zabłociu nie istnieje, a zdjęcia hali są wygenerowane. Strona mówi to w stopce, na każdej podstronie.
Co zrobiłem
Dwadzieścia trzy strony w każdym języku, po polsku i po angielsku, z przetłumaczonymi adresami. Stronę główną, klub z pięcioma strefami, sześć rodzajów zajęć, każde z własną stroną, grafik na tydzień z filtrami i liczbą wolnych miejsc przy każdej godzinie, cennik, trening personalny, trening próbny, regenerację, pytania, blog z czterema wpisami, kontakt i strony prawne. Dwa formularze, zgłoszenie na trening próbny i wiadomość do klubu, działają jak prawdziwe: sprawdzają pola i pokazują potwierdzenie, ale niczego nie wysyłają, bo nie ma dokąd. Motyw jasny i ciemny przełącza się w nagłówku.
Decyzje
Motywem przewodnim jest seria. Strona główna idzie numerowanymi odcinkami, pięć stref hali przesuwa się jedna po drugiej w jednym oknie na pełny ekran, a liczby klubu, czyli metry, godziny i limity osób, doliczają się do swojej wartości zamiast po prostu stać. Kto nie chce oglądać serii stref, ma nad nią link, który ją pomija.
Ciemne zdjęcia hali, duża wąska typografia wersalikami w nagłówkach i jeden niebieski akcent, wyłącznie na przyciskach. Strona nie używa ciasteczek i nie zbiera danych, więc zamiast banera zgód jest jedno zdanie, które to mówi, i przycisk „Rozumiem”.